BP PIOTR SKUCHA
BISKUP POMOCNICZY SOSNOWIECKI
W LATACH 1992-2021OBECNIE SENIOR
Urodzony: 27 czerwca 1946, Łaganów
Święcenia prezbiteratu: 14 czerwca 1970, Kościół Wniebowzięcia NMP w Proszowicach
Sakra biskupia: 15 lutego 1987, Bazylika Katedralna w Kielcach
Stolica tytularna: Segisama (Hiszpania)
Kontakt korespondencyjny
41-200 Sosnowiec
ŻYCIORYS BISKUPA Piotra Skuchy
Pochodzenie
Urodził się 27 czerwca 1946 r. w Łaganowie w rodzinie Tadeusza i Stanisławy z domu Tkaczyk. W latach 1960–1964 uczęszczał do Liceum Ogólnokształcącego w Proszowicach, gdzie złożył egzamin dojrzałości. W latach 1964–1970 odbył formację seminaryjną w Wyższym Seminarium Duchownym w Kielcach. Święcenia prezbiteratu przyjął 14 czerwca 1970 r. w kościele Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Proszowicach z rąk bp. Jana Jaroszewicza, biskupa diecezjalnego kieleckiego. Został inkardynowany do diecezji kieleckiej.
Studia
W latach 1970–1971 pełnił posługę wikariusza w parafii św. Wojciecha w Książu Wielkim. W latach 1971–1973 odbył studia z biblistyki na Wydziale Teologicznym Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego, uzyskując licencjat z teologii oraz magisterium z nauk biblijnych. W latach 1973–1976 studiował w Papieskim Instytucie Biblijnym w Rzymie, kończąc studia z licencjatem z nauk biblijnych. W latach 1976–1979 odbył studia doktoranckie w Studium Biblicum Franciscanum w Jerozolimie. Doktorat z teologii biblijnej uzyskał na podstawie dysertacji Przyczynki do teologii pustyni w Starym Testamencie i w tekstach qumrańskich. W 1980 r. nostryfikował doktorat w Instytucie Nauk Biblijnych KUL po przedłożeniu rozprawy Teologia pustyni w Starym Testamencie.
Działalność
W czasie III Synodu Diecezji Kieleckiej należał do Komisji Teologiczno-Socjologicznej. Wykonywał także zadania cenzora książek kościelnych. Od 1979 do 1981 r. pełnił funkcję prefekta studiów i wykładał biblistykę w Wyższym Seminarium Duchownym w Kielcach, natomiast w latach 1981–1986 był prorektorem tego seminarium. W 1982 r. został sekretarzem Komisji Episkopatu ds. Powołań Duchownych, a w 1984 r. sekretarzem Komisji Episkopatu ds. Seminariów Duchownych.
Sakra
Dnia 18 grudnia 1986 r. został mianowany biskupem pomocniczym diecezji kieleckiej ze stolicą tytularną Segisama. Święcenia biskupie przyjął 15 lutego 1987 r. w bazylice katedralnej Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Kielcach. Głównym konsekratorem był kard. Józef Glemp, natomiast współkonsekratorami byli bp Stanisław Szymecki oraz bp Edward Materski. W latach 1987–1992 pełnił posługę biskupa pomocniczego diecezji kieleckiej, sprawując zarazem urząd wikariusza generalnego diecezji. W kurii diecezjalnej uczestniczył w pracach struktur duszpasterskich i konsultacyjnych; był członkiem rady kapłańskiej i kolegium konsultorów, a ponadto pełnił funkcję redaktora naczelnego pisma „Współczesna Ambona”.
Sosnowiec
Dnia 25 marca 1992 r. został przeniesiony na urząd biskupa pomocniczego nowo ustanowionej diecezji sosnowieckiej. 27 marca 1992 r. abp Stanisław Nowak, administrator diecezji, ustanowił go swoim delegatem z uprawnieniami wikariusza generalnego. W tym samym roku został mianowany przez biskupa Adama Śmigielskiego wikariuszem generalnym diecezji. W kurii diecezjalnej przewodniczył radzie ds. ekonomicznych oraz wchodził w skład rady kapłańskiej i kolegium konsultorów. Przewodniczył również diecezjalnej komisji ds. II Ogólnopolskiego Synodu Plenarnego. Po śmierci bp. Adama Śmigielskiego, w okresie od 10 października 2008 r. do 28 marca 2009 r., pełnił funkcję administratora diecezji. 27 czerwca 2021 r. papież Franciszek przyjął jego rezygnację z obowiązków biskupa pomocniczego diecezji sosnowieckiej. Będąc biskupem seniorem pozostał w dotychczasowym miejscu zamieszkania na plebanii parafii św. Tomasza w Sosnowcu.
HERB biskupa Piotra Skuchy
Zawołanie
„Nauka krzyża mocą Bożą”
Opis herbu
Herb przedstawia tarczę dwudzielną w pas. W górnym polu na czerwonym tle umieszczona została biała gołębica symbol Ducha Świętego z rozchodzącymi się promieniami, symbolizująca działanie Boga w Kościele, natchnienie Ducha Świętego oraz Jego obecność w głoszeniu Ewangelii. Dolne pole srebrne zawiera złoty krzyż jerozolimski, który odsyła do misterium paschalnego Chrystusa, pięciu Jego ran oraz powszechnego charakteru zbawienia. Zestawienie barw czerwieni, srebra i złota podkreśla ofiarną miłość Chrystusa, prawdę Ewangelii oraz chwałę i moc Bożą. Całość herbu pozostaje w ścisłym związku z dewizą biskupią wskazując na krzyż i Słowo Boże jako fundament posługi pasterskiej i nauczania biskupiego.
Opracowanie: ks. Marcin Słodczyk