ZDJĘCIE ZE STRONY ARCHIDIECEZJI KRAKOWSKIEJ WWW.DIECEZJA.PL

BP TADEUSZ PIERONEK

BISKUP POMOCNICZY SOSNOWIECKI
W LATACH 1992–1998

Urodzony: 24 października 1934, Radziechowy. 

Święcenia prezbiteratu: 26 października 1957, Bazylika Katedralna w Krakowie

Sakra biskupia: 26 kwietnia 1992, Bazylika św. Piotra w Watykanie;

Stolica tytularna: Cufruta (Tunezja)

ŻYCIORYS BISKUPA TADEUSZA PIERONKA

Pochodzenie

Urodził się 24 października 1934 r. w Radziechowach na Żywiecczyźnie. Uczęszczał do Liceum Ogólnokształcącym w Żywcu, gdzie w 1951 r. uzyskał świadectwo dojrzałości. W latach 1951–1956 odbył formację kapłańską w Metropolitalnym Wyższym Seminarium Duchownym w Krakowie. Do 1954 r., do momentu usunięcia Wydziału Teologicznego ze struktur Uniwersytetu Jagiellońskiego, studiował równolegle na tej uczelni. Święcenia subdiakonatu i diakonatu przyjął z rąk bp. Franciszka Jopa, wikariusza kapitulnego archidiecezji krakowskiej.

Kapłaństwo

Święcenia prezbiteratu przyjął 26 października 1957 r. w Bazylice Katedralnej w Krakowie z rąk abp. Eugeniusza Baziaka. W 1958 r. pełnił posługę wikariusza w parafii Opatrzności Bożej w Bielsku-Białej. W latach 1956–1960 studiował na Wydziale Prawa Kanonicznego Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego, gdzie uzyskał doktorat z prawa kanonicznego na podstawie rozprawy „Organizacja prawna kapituły kolegiaty św. Anny w Krakowie”. W latach 1961–1965 kontynuował studia na Wydziale Prawa Cywilnego Papieskiego Uniwersytetu Laterańskiego w Rzymie oraz odbył trzyletnie Studium Roty Rzymskiej, uzyskując w 1965 r. dyplom adwokata rotalnego. W 1975 r. uzyskał habilitację na Akademii Teologii Katolickiej w Warszawie, a w 1987 r. otrzymał tytuł profesora nadzwyczajnego nauk prawnych.

Administracja

W latach 1960–1961 był notariuszem Kurii Metropolitalnej w Krakowie, a w latach 1965–1990 obrońcą węzła małżeńskiego w Sądzie Metropolitalnym w Krakowie. W latach 1971–1979 pełnił funkcję sekretarza Duszpasterskiego Synodu Archidiecezji Krakowskiej, a w latach 1975–1983 sekretarza I Synodu Prowincji Krakowskiej. W 1979 r. otrzymał godność kapelana honorowego Jego Świątobliwości. W strukturach Konferencji Episkopatu Polski był członkiem Komisji ds. Rewizji Prawa Kanonicznego, zespołu tłumaczącego Kodeks Prawa Kanonicznego oraz krajowym duszpasterzem prawników.

Prawo

W 1987 r. został sekretarzem II Ogólnopolskiego Synodu Plenarnego, a w 1989 r. członkiem Papieskiej Rady ds. Interpretacji Tekstów Ustawodawczych. Uczestniczył w rozmowach dotyczących zawarcia konkordatu między Stolicą Apostolską a Rzeczpospolitą Polską. Równolegle prowadził szeroką działalność naukowo-dydaktyczną, pełniąc m.in. funkcję prodziekana Papieskiego Wydziału Teologicznego w Krakowie oraz rektora Papieskiej Akademii Teologicznej w Krakowie.

Sakra

Dnia 25 marca 1992 r. papież Jan Paweł II mianował go biskupem pomocniczym nowo erygowanej diecezji sosnowieckiej, przydzielając mu stolicę tytularną Cufruta. Święcenia biskupie przyjął 26 kwietnia 1992 r. w Bazylice św. Piotra na Watykanie. Głównym konsekratorem był Jan Paweł II, a współkonsekratorami kard. Angelo Sodano oraz kard. Franciszek Macharski. W diecezji sosnowieckiej pełnił urząd biskupa pomocniczego oraz wikariusza generalnego. Współuczestniczył w organizowaniu struktur nowo powstałej diecezji, a także współredagował „Wiadomości Diecezjalne” oraz czasopismo naukowe „Sosnowieckie Studia Teologiczne”, wspierając rozwój refleksji teologicznej i formacji intelektualnej duchowieństwa oraz świeckich.

Posługa

31 sierpnia 1998 r. został zwolniony z obowiązków biskupa pomocniczego diecezji sosnowieckiej i został rezydentem archidiecezji krakowskiej, gdzie objął funkcję delegata arcybiskupa metropolity krakowskiego do spraw nauki i kultury. Z nominacji papieża Jana Pawła II w okresie od 11 maja 1998 r. do 21 czerwca 2010 r. pełnił funkcję przewodniczącego Kościelnej Komisji Konkordatowej. Jako sekretarz generalny Konferencji koordynował całość prac organizacyjnych pielgrzymki apostolskiej Jana Pawła II do Polski w 1997 r., zainicjował wydawanie Akt Konferencji Episkopatu Polski, a także przyczynił się do powołania Katolickiej Agencji Informacyjnej oraz Fundacji „Opoka”.

Dziedzictwo Jana Pawła II

Uczestniczył w przygotowaniach papieskiej podróży apostolskiej do Polski w 1999 r., a po jej zakończeniu przyczynił się do powołania Fundacji „Dzieło Nowego Tysiąclecia” i wszedł w skład jej Rady. Objął przewodniczenie kapitule Nagrody Totus w kategorii propagowanie nauczania Jana Pawła II oraz Radzie Programowej Instytutu Dialogu Międzykulturowego im. Jana Pawła II w Krakowie.

Śmierć

Zmarł nagle 27 grudnia 2018 r. w Krakowie, został pochowany w krypcie kościoła św. Piotra i Pawła w Krakowie.

HERB BISKUPA TADEUSZA PIERONKA

v

Zawołanie

„In veritate” – W prawdzie

Opis herbu

Tarcza herbowa posiada błękitne pole, w którego centrum umieszczona została biała chusta św. Weroniki z wizerunkiem oblicza Chrystusa w koronie cierniowej. Motyw ten nawiązuje do tradycji „vera icon” – „prawdziwego wizerunku” – i pozostaje w ścisłej relacji z dewizą biskupią „In veritate”, wskazując na Chrystusa jako jedyną i ostateczną Prawdę. Błękit pola tarczy symbolizuje wierność prawdzie objawionej, a także obecność Matki Bożej. Prosta, frontalna kompozycja chusty podkreśla prymat kontemplacji oblicza Chrystusa oraz świadectwa prawdy nad wszelką interpretacją ideologiczną. Całość herbu wyraża przekonanie, że posługa biskupia powinna być zakorzeniona w prawdzie pochodzącej od Boga.

Opracowanie: ks. Marcin Słodczyk