W Jasnogórskich Ślubach Narodu kard. Stefan Wyszyński przyrzekał, że nie będziemy przechodzić obojętnie wobec wyzysku. Bo bieda nie zawsze zaczyna się od braku pracy. Czasem zaczyna się właśnie w pracy. Człowiek może codziennie rano wstawać, być punktualny, brać dodatkowe godziny, odpowiadać za ludzi i pieniądze, a pod koniec miesiąca i tak zastanawiać się, który rachunek zapłaci później. I wtedy pytanie o głód przestaje być wyłącznie pytaniem o działalność charytatywną. Staje się pytaniem o wypłatę.
Nie każda niska pensja jest wyzyskiem. Ale są sytuacje, w których bardzo łatwo rozpoznać, kto ma silniejszą pozycję i kto za nią płaci. Wyszyński pisał o „owocach pracy”. To sformułowanie warto potraktować dosłownie. Jeżeli kilka osób pracuje na wspólny wynik, kto naprawdę korzysta z tego, co wypracowały? Jeśli od pracownika wymaga się coraz większej odpowiedzialności, czy jego wynagrodzenie rośnie razem z nią? To są pytania z porządku społecznego. Ale są też pytaniami z porządku wiary. Bo godności człowieka nie sprawdza się tylko w deklaracjach. Sprawdza się również wtedy, kiedy ustala się komuś pensję.
Można chwalić lojalność pracownika i bardzo wygodnie korzystać z tego, że właśnie z powodu tej lojalności nie odejdzie. Śluby Narodu nie pozwalają zatrzymać się na pomocy skutkom biedy. Pytają także o jej przyczyny. Dlatego „głodny” to nie tylko człowiek, któremu trzeba podać talerz zupy. Czasem to człowiek, któremu najpierw trzeba po prostu uczciwie zapłacić.
„Zwierciadło Sprawiedliwości! Wsłuchując się w odwieczne tęsknoty Narodu, przyrzekamy Ci kroczyć za Słońcem Sprawiedliwości, Chrystusem, Bogiem naszym.
Przyrzekamy usilnie pracować nad tym, aby w Ojczyźnie naszej wszystkie dzieci Narodu żyły w miłości i sprawiedliwości, w zgodzie i pokoju, aby wśród nas nie było nienawiści, przemocy i wyzysku.
Przyrzekamy dzielić się między sobą ochotnie plonami ziemi i owocami pracy, aby pod wspólnym dachem domostwa naszego nie bylo głodnych, bezdomnych i płaczących.
Królowo Polski, przyrzekamy!”
