W Uroczystość Narodzenia Pańskiego Mszy Świętej w katedrze sosnowieckiej przewodniczył biskup Artur Ważny. W liturgii uczestniczyli klerycy oraz przełożeni Międzydiecezjalnego Seminarium Duchownego w Częstochowie, a także licznie zgromadzeni wierni. O doniosłą oprawę muzyczną celebracji zadbał chór katedralny „Lutnia”.
W homilii biskup nawiązał do prologu Ewangelii św. Jana, ukazując tajemnicę Wcielenia jako odpowiedź Boga na ludzkie wołanie o sens, bliskość i zrozumienie. Odwołał się do obrazu sond kosmicznych wysłanych w 1977 roku przez NASA wraz z tzw. złotą płytą – symbolicznej wiadomości ludzkości rzuconej w przestrzeń kosmosu. Jak zauważył, mimo rozwoju technologii i komunikacji współczesny człowiek coraz częściej doświadcza samotności i podziałów.
„To była nasza ludzka, desperacka wiadomość wysłana do galaktyki: jesteśmy, czy ktoś nas usłyszy? (…) Dzisiejsza Ewangelia opowiada o sytuacji całkowicie odwrotnej. To nie my, zdesperowani, wysyłaliśmy wiadomość w niebo, ale to niebo wysłało wiadomość do nas”.
Hierarcha podkreślił, że Bóg nie odpowiedział kolejnym zbiorem zasad czy instrukcji, lecz sam stał się treścią przekazu. Wcielenie – jak zaznaczył – jest Bożą decyzją wejścia w ludzką historię, kruchość i chaos po to, by pojednać człowieka z Bogiem, z innymi i z samym sobą.
Rozwijając tę myśl, biskup wskazał cztery wątki pomagające odczytać tajemnicę Wcielenia: milczenie, ciało, światło i bliskość. Zwrócił uwagę, że Jezus – jako Logos – jest odpowiedzią na kulturę fragmentu, w której zamiast dialogu dominują podziały i wzajemne etykietowanie. To On przywraca sens, zdolny scalać poranione relacje – osobiste, społeczne i kościelne.
Mówiąc o Wcieleniu jako przyjęciu ludzkiego ciała, biskup podkreślił, że Bóg nie stał się ideą ani abstrakcją, lecz konkretnym człowiekiem. Tym samym uświęcił każdą ludzką historię, także tę naznaczoną zmęczeniem, biedą i zranieniem, wzywając do szacunku i empatii wobec każdego człowieka.
Odnosząc się do obrazu światła, hierarcha zaznaczył, że prawda Ewangelii bywa wymagająca i niewygodna, ponieważ obnaża grzech, brak wiarygodności i odpowiedzialności – również we wspólnocie Kościoła. Jednocześnie tylko ona prowadzi do oczyszczenia, pojednania i wolności, bez której nie ma miłości.
Ostatnim wątkiem była bliskość Boga. Biskup wskazał, że jest to wezwanie do Kościoła wychodzącego, gotowego słuchać, towarzyszyć i być obecnym tam, gdzie człowiek doświadcza wykluczenia, cierpienia i zagubienia.
„Bóg nie zbudował świątyni, do której trzeba się wspinać. Rozbił namiot na ruinach naszych relacji, podziałów i nieufności. Stał się naszym sąsiadem po to, abyśmy także my wyszli do innych i rozbili namiot blisko tych, którzy najbardziej tęsknią za Bogiem”.
Na zakończenie homilii bp Artur Ważny przypomniał, że w Eucharystii Bóg staje się najbliższy człowiekowi – namacalny i obecny. To właśnie stamtąd wierzący są posłani, by rozpoznawać Chrystusa w drugim człowieku i nieść Jego bliskość światu.
Amelia Gołuchowska
